قرآن و زندگی در کرات دیگر!

در آیه 29 سوره شوری آمده است: " وَ مِنْ ءَایَاتِهِ خَلْقُ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ وَ مَا بَثَّ فِیهِمَا مِن دَابَّةٍ وَ هُوَ عَلىَ‏ جَمْعِهِمْ إِذَا یَشَاءُ قَدِیر؛ از نشانه های خدا آفرینش آسمانها و زمین و جنبندگانی است که در آن پراکنده ساخته و او توانایی دارد هر گاه بخواهد همه را جمع کند ".

آیا حیات و زندگی مخصوص کره زمین است و کرات دیگر مطلقا مسکونی نیست؟ دانشمندان پیشین همواره این مساله را با تردید یا نظری منفی دنبال می کردند ولی تحقیقات اخیر دانشمندان به ما می گوید حیات و زندگی مخصوص کره زمین نیست.
در کتاب «حیات در جهان» از انتشارات مجله «لایف» چنین می خوانیم: «بطوری که دانشمندان حساب کرده اند تنها در کهکشان ما ممکن است میلیونها ستاره وجود داشته باشد که سیارات تابع آنها مسکونی باشند».

بعضی قدم را از این فراتر نهاده و عقیده دارند در بعضی ازکرات آسمانی موجودات زنده بسیار پیشرفته تر از انسان وجود دارند و پیامهای رادیویی که از فضا پخش می کنند و ما هرگز قادر به مثل آن نیستیم برای گیرنده های ما کاملا قابل درک است هرچند زبان آنرا نمی دانیم و نمی فهمیم.
به هر حال آیه فوق که با صراحت می گوید: خداوند موجودات زنده ای را در زمین و آسمانها منتشر ساخته است به خوبی از زندگی موجودات دیگر خبر می دهد و این که تصور کنیم منظور از موجودات زنده آسمانها فرشتگان است کاملا اشتباه می باشد چرا که واژه «دابة» (جنبنده) تنها به معنی موجودات جسمانی است و بر فرشتگان اطلاق نمی شود و لذا قرآن مجید آنجا که می خواهد از فرشتگان نام ببرد بعد از ذکر «دابة» جداگانه از ملائکه سخن می گوید چنانکه در آیه 49 سوره نحل می خوانیم: " وَ لِلَّهِ یَسْجُدُ مَا فىِ السَّمَاوَاتِ وَ مَا فىِ الْأَرْضِ مِن دَابَّةٍ وَ الْمَلَئكَةُ وَ هُمْ لَا یَسْتَكْبرُِون؛‏ و برای خدا سجده می کند آنچه در آسمانها و آنچه در زمین از جنبندگان و فرشتگان است و هرگز تکبر نمی کنند ".

به طوری که می بینیم «ملائکه» در مقابل «دابة» قرار گرفته و دلیل بر این است که «دابة» در آیه مورد بحث فرشتگان را شامل نمی شود.
جالب اینکه «فخررازی» در تفسیر آیه مورد بحث می گوید بعید نیست گفته شود که خداوند در آسمانها انواعی از موجودات زنده آفریده است که راه می روند همانند انسانها بر روی زمین.

در حدیث جالب از امیر مومنان علی (ع) می خوانیم: هذه النجوم التی فی السماء مدائن مثل المدائن التی فی الارض مربوطة کل مدینة الی عمود من نور: این ستارگانی که در آسمان است شهرهائی است همچون شهرهای زمین، و هر شهری باشهر دیگر (هر ستاره ای با ستاره دیگر) با ستونی از نور مرتبط است.

پیداست این معلومات، از همان منبعی می جوشد که قرآن مجید جوشیده است و گرنه در آن عصر و زمان، هیچ کس آگاهی بر این مسائل نداشت.

کامل ترین تصویر جهان با ۴۳ هزار کهکشان

نارنجی: این کامل ترین تصویری است که بشر تا حال حاضر از جهان هستی به دست آورده است. حاصل ۱۰ سال جمع آوری اطلاعات یک تصویر سه بعدی است که شامل ۴۳ هزار کهکشان است و تا ۳۸۰ میلیون سال نوری گسترش دارد. ‏

جهت گیری سه بعدی کهکشان ها و اجرام آسمانی نیز در این نقشه مشخص شده بنابراین با اطلاعات خام موجود می توانید یک نسخه سه بعدی از جهان را هم تولید کنید. هر چند شاید نقشه ده سال دیگر چندین برابر شده باشد. چرا که احتمالا هنوز اطلاعات ما از جهان هستی بسیار ناکامل است. اما فعلا تا ۴۳ هزار کهکشان بعدی را بلدیم! ‏

‏

‏
اگر می خواهید بدانید ما کجا هستیم باید بدانید که کهکشان راه شیری تقریبا یک نقطه کوچک در وسط های نقشه محسوب میشود. فکر منظومه شمسی را هم نکنید چون که خیلی کوچک تر از آن است که در این تصویر قابل دیدن باشد

کشف گروه جدیدی از ابرنواخترها

^{به گزارش مهر، دانشمندان موسسه تکنولوژی کالیفرنیا به سرپرستی «رابرت کوئیمبای» یک نوع کاملا متفاوت از ابرنواخترهایی که تاکنون شناخته شده اند را کشف کردند.}

^{ابرنواخترها از ستارگان مرده و یا در اثر برخورد میان دو ستاره به وجود می آیند. انفجار این ابرنواخترها تاکنون رصد نشده بودند چون در جهان، آنچنان حجم بالایی از نور را منتشر می کنند که شدت آن تقریباً برابر با نور سراسر کهکشانی است که میزبان آنها است.}

^{ستاره شناسان، ابرنواخترها را برپایه نوع پرتوی که تابش می کنند طبقه بندی می کنند این پرتوها همانند ردیاب و آشکارساز ترکیبات شیمیایی این اجرام آسمانی عمل می کنند.}

^{این کارت شناسایی به زوال رادیواکتیوی عناصر ساخته شده در طول انفجار ابرنواختری، شوک گرمایی داخل ستاره و یا تعامل میان گرد و غبار ستاره ای و ماده پیرامون ستاره بستگی دارد. برای مثال، یک ابرانواختر نوع «یک - آ» زمانی که باقی مانده یک ستاره مرده ماده ستاره مجاور خود را جذب کند به وجود می آید و با ردیابی هیدروژن قابل شناسایی است.}

^{ابرنواختر نوع دو نیز که محتوی هیدروژن است زمانی که هسته یک ستاره عظیم بر روی خود منفجر شود شکل می گیرد. این درحالی است که اکنون به نظر می رسد هیچ یک از فرایندهای ارائه شده نمی توانند درباره تشکیل این 6 ابرنواختر جدید توضیح بدهند.}

^{این ابرنواخترهای تازه کشف شده، به جای اینکه محتوی هیدروژن باشند دارای اکسیژن هستند و در یک مدت زمان طولانی دسته پرتوهای ماوراء بنفش آزاد می کنند.}

^{این دانشمندان از این 6 ابرنواختر، 4 مورد را بین سالهای 2009 و 2010 با استفاده از تلسکوپ «اوشین» در رصدخانه «مونته پالومار» کالیفرنیا کشف کردند.}

^{ویژگی این ابرانواخترها نور زیاد و طولانی آنها است به طوریکه نور حاصل از انفجار آنها 10 برابر درخشان تر و پر قدرت تر از ابرنواخترهایی است که تاکنون طبقه بندی شده اند.}

روز دوشنبه 13 تیر خورشید و زمین با هم قهر می‌کنند

از آن‌جا که مدار چرخشی تمام سیارات در منظومه شمسی از جمله زمین کاملاً مدور نیست، این پدیده صورت می‌گیرد. علت این پدیده برای اولین بار در قرن 17 توسط یوهانس کپلر آلمانی بیان شده است. کپلر دریافت مدار سیاره‌ها به صورت بیضی است و این‌که خورشید از نقطه مرکزی کمی انحراف دارد.

مدار بیضی شکل زمین باعث می‌شود که هر سال شاهد 2 پدیده حضیض (perihelion) و پدیده اوج (aphelion) در آسمان باشیم. حضیض هنگامی اتفاق می‌افتد که مدار زمین در نزدیک‌ترین فاصله با خورشید قرار دارد و اوج هنگامی که مدار زمین در دورترین فاصله با خورشید قرار دارد، رخ می‌دهد.

روز دوشنبه (13 تیر) زمین حدود 152میلیون و 102 هزار و 196 کیلومتر با خورشید فاصله خواهد داشت. با وقوع پدیده حضیض که در ماه ژانویه سال جاری اتفاق افتاد، فاصله زمین از خورشید به 149 میلیون و 567 هزار و 870 کیلومتر رسید.

بر اساس گزارش نشنال جئوگرافی، فاصله زمین از خورشید به هنگام اوج، سه درصد دورتر از حضیض است. بنابراین اندازه ظاهری خورشید در آسمان سه درصد کوچک‌تر خواهد بود.

فیروز نادری دانشمند شیرازی ، رییس اکتشافات منظومه شمسی ناسا شد

زادروز	۵فروردین ۱۳۲۵ شمسی شیراز
ملیت	ایرانی آمریکایی
پیشه	مدیر پروژه‌های اکتشاف مریخ
نقش‌های برجسته	انتخاب به عنوان مؤثرترین فرد ایالات متحده
منصب	ریاست مشترک آزمایشگاه پیشرانهٔ جت ناسا

به گزارش ایسنا، فیروز نادری كه در حال حاضر مدیر فرمولاسیون پروژه ها و استراتژی JPL است از نیمه ماه آگوست جای خود را به جاکوب ون‌زول خواهد داد و در سمت جدید فعالیت خواهد كرد.

وی در سمت جدید خود بر تمام ماموریت‌های اكتشافی روباتیك در حال اجرا مانند کاسینی در اطراف زحل و داون (سپیده دم) ماموریت اکتشافی سیارک وستا و همچنین ماموریت‌های آتی JPL مانند جونو به مقصد مشتری و گریل به مقصد ماه نظارت خواهد کرد. وی در عین حال مسوولیت فعالیت های JPL در حمایت از پروازهای سرنشین دار آینده ناسا را عهده‌دار خواهد بود.

چارلز الاچی، رییس JPL در معرفی نادری برای سمت جدید گفت: «فیروز، سرمایه ای بی‌مانند از تجربه را به مدیریت پروژه، برنامه و سازمان خواهد آورد که در کنار تجربه بخش مدیریتی ناسا به کمک ما می آید. در گذشته هرگاه مشكلی سازمانی داشتم، فیروز یكی از نخستین كسانی بود که به او مراجعه می کردم. 15 سال پیش از او خواستم تا برنامه سرمنشا (Origins) را شکل دهد. برنامه ای که از نظر فنی ما را در جایگاه رهبری قرار داد و هنوز هم شاهد ثمرات آن هستیم. در سال 2000 در دوره ای بحرانی در حیات برنامه اکتشاف مریخ، ناسا او را به عنوان مدیر این برنامه انتخاب کرد و او کمک کرد تا این برنامه به موفقیتی خیره کننده برای JPL و ناسا بدل شود.

شش سال پیش دوباره به سراغ او رفتم و از او خواستم تا پست جدیدی به نام مدیر فرمولاسیون را تعریف کند و او چارچوبی طراحی کرد که برای سال های پیش رو به کمک JPL خواهد آمد. چالش فعلی پیش روی ما این است که ماموریت‌های سیاره‌یی و منظومه شمسی را خلاقانه تر، ارزان تر و با دستاوردهای علمی فراوان طراحی و اداره کنیم.

به فیروز نیاز دارم تا گروهی از افراد برجسته را هدایت کند تا مطمئن شویم JPL به رهبری جهانی خود در اکتشافات منظومه شمسی ادامه خواهد داد.»

این دانشمند برجسته ایرانی هم با استقبال از مسوولیت حساس تازه خود گفته است: «ابتدای دهه پیش نوبت مریخ بود و اینک نوبت بقیه منظومه شمسی است. از چالش جدید هیجان زده ام . JPL رهبر اکتشافات منظومه شمسی است و من قصد دارم این وضع را در مقابل چالش های جدید و رقابت با دیگر سازمان های خوب این حوزه، حفظ کنم.»

دكتر فیروز نادری كه در حال حاضر به عنوان یكی از مدیران ارشد سازمان فضایی ناسا، نقشی كلیدی در تعیین راهبردها و نظارت بر كل طرح‌ها و ماموریت‌های یكی از مهمترین مراكز فضایی این سازمان بر عهده دارد، در سال 1325 در شیراز متولد شده و تحصیلات ابتدایی و متوسطه‌اش را در شیراز و تهران گذرانده است.

وی در سال 1964 به آمریكا رفته و تحصیلات كارشناسی خود را در دانشگاه ایالتی آیوا و كارشناسی ارشد و دكتری مهندسی الكترونیك را در دانشگاه كالیفرنیای جنوبی پشت سرگذاشته است.

دكتر نادری، پس از پایان تحصیل به كشور بازگشت و مدتی در مركز «سنجش از دور ایران» فعالیت كرد.

وی از حدود 32 سال پیش همكاری خود را با ناسا آغاز كرد و در این مدت مشاغل فنی و مدیریتی متعددی را در زمینه ماهواره‌های مخابراتی متحرك، رادارهای سنجش از دور، رصدخانه‌های تحقیقاتی اختر فیزیك و اكتشاف مریخ و سایر اجرام منظومه شمسی برعهده داشت.

دكتر نادری، فروردین ماه 1379 در شرایطی كه چندین ماموریت متوالی ناسا در پرتاب فضاپیما به سوی مریخ با شكست مواجه شده بود، به مدیریت برنامه‌های اكتشافات مریخ منصوب شد و توانست طی حدود چهار سال، سه ماموریت مهم از جمله پرتاب دو كاوشگر مریخ‌نورد «روح» و «فرصت» را با موفقیت اجرا كند.

این دانشمند ایرانی در پی این موفقیت درخشان در اسفند ماه 1383 به سمت معاون و مدیر ارشد برنامه‌ریزی مركز JPL (آزمایشگاه پیشرانش جت) - از مهمترین مراكز فضایی ناسا - منصوب شده و در سمت جدید به عنوان مسئول طراحی برنامه‌ها و راهبردهای مركز، تجاربش در ماموریت‌های مریخ را در مطالعه سایر بخش‌های جهان از زمین تا كهكشان‌های دور به كار بست.

وی همچنین مسئولیت طراحی چشم‌انداز راهبردی پنج تا 20 ساله JPL را برعهده داشته است.

دكتر نادری طی بیش از سه دهه همكاری مستمر با ناسا به دلیل عملكرد درخشان علمی و مدیریتی به دریافت عالی‌ترین نشان علمی این سازمان (the Distinguished Service Medal) و نشان‌های متعدد دیگر از جمله نشان فن‌آوری فضایی Hall of Fame، جایزه Aviation Week 2004 Aerospace، نشان افتخار جزیره الیس (Ellis Island) سال 2005 - به دلیل همكاری‌های گسترده علمی كه به غنی‌تر شدن فهم جامعه منجر شده - و همچنین جایزه ویلیام راندولف لولاک دوم انجمن فضانوردی آمریكا نایل شده است.

كشف ستاره 13 میلیارد ساله

ستاره شناسان اروپایی از کشف ستاره ای 13 میلیارد ساله که از عناصری سنگین تر از هلیوم تشکیل شده در کهکشان سه گانه لئو خبر دادند.

 

به گزارش واحد مرکزی خبر ، با این حال ستاره شناسان معتقدند با توجه به مواد تشکیل دهنده، این ستاره کم نور نباید تا این دوران زنده می ماند.

«الیزابتا کافو» یکی از ستاره شناسان رصدخانه جنوب اروپا گفت: براساس فرضیه ای قدیمی، ستارگان همچون ستاره تازه کشف شده که کوچک هستند و از فلزات بی کیفیت تشکیل شده اند، دوران زیادی زنده نمی مانند زیرا ابرهای تشکیل شده در اطراف این ستاره ها هیچگاه غلیظ نمی شود.

وی تصریح کرد: زنده ماندن این ستاره خلاف فرضیه قدیمی است و با توجه به این موضوع پژوهشگران باید تحقیقات خود را در خصوص بسیاری از ستاره ها از نو انجام دهند.

کیهان شناسان معتقدند،‌ سبکترین عناصر شیمیایی - هیدروژن و هلیوم - اندکی پس از زمان پیدایش جهان به وجود آمده اند و باقی عناصر شیمیایی، بعدها به مرور زمان در داخل ستاره ها تشکیل یافته و سپس در پی انفجارات ستاره ای در سرتاسر جهان منتشر شده اند.

به گفته ستاره شناسان، می توان با توجه به میزان فلزات موجود در ستاره ها، سن آنها را تخمین زد - ستاره شناسان هر ماده ای را که سنگین تر از گازهای هیدروژن و هلیوم باشد «فلز» می نامند.

میزان فلزات موجود در این ستاره تازه کشف شده 20 هزار بار کمتر از خورشید است.

«لورنزو موناکو» یکی دیگر از ستاره شناسان مرکز ستاره شناسی جنوب اروپا در انتها گفت:«ستاره ای که به تازگی کشف شده است مقادیر اندکی فلز دارد که این نشان دهنده قدیمی بودن آن است.این ستاره یکی از کهنسال ترین ستاره های کشف شده است».

یک شبانه روز ۲۴ ساعت نیست!

یک روز ۴ دقیقه کمتر از مدتی است که قبلأ فکر می کردید. شما فکر می کنید که این زمان با گذشت هر روز زیاد می شود و طی چند ماه روز شاید شب گردد و شب روز گردد. .
بیشتر مردم فکر می کنند که طول یک شبانه روز ۲۴ ساعت است، اما این یک باور تقریبا غلط است.

به گزارش مشرق، طول شبانه روز در واقع ۲۳ ساعت و ۵۶ دقیقه و ۴ ثانیه است. این مدت زمانی است که زمین یکبار بدور محور اش می چرخد و اخترشناسان آن را یک روز نجومی می نامند. پس حالا متوجه شدید که یک روز ۴ دقیقه کمتر از مدتی است که قبلأ فکر می کردید. شما فکر می کنید که این زمان با گذشت هر روز زیاد می شود و طی چند ماه روز شاید شب گردد و شب روز گردد.

اما به یاد داشته باشید که زمین به دور خورشید می گردد. هر روز، خورشید در مقایسه با ستاره های دیگر حدود ۱ درجه ( به اندازه ماه در آسمان) حرکت می کند. حالا، اگر شما این گردش کوچک خورشید را که بخاطر گردش زمین بدور آن متوجه می شویم نیز اضافه کنید در آنصورت با گردش زمین بدور محور اش ۲۴ ساعت کامل را بدست می آورید.

بزرگ‌ترین سنگ‌پای منظومه شمسی

فضاپیمای کاسینی پس از هفت سال گردش در اطراف سیاره زحل، این نمای نزدیک را از هایپریون، یکی از عجیب‌ترین 62 قمر این منظومه سیاره‌ای ارسال کرده که شبیه به سنگ‌پا به‌نظر می‌رسد.

این تصویر که از فاصله 25هزار کیلومتری این قمر عجیب گرفته شده،بخش جدیدی از سطح این قمر اسفنجی را ثبت کرده است.

هایپریون (Hyperion) پس از پروتئوس (قمر نپتون) غیرعادی‌ترین قمر منظومه شمسی است. این سیاره شکلی نامتقارن دارد و دوران وضعی و انتقالی نامنظم دارد و به همین دلیل، دانشمندان هنوز به راز سطح اسفنجی این قمر پی نبرده‌اند.

کشف بزرگترین ستاره عالم هستی...

این ستاره هیولا از ستاره خورشید 300 برابر سنگین‌تر است و همچنین 150 برابر این سیاره درخشان است....

به گزارش شبکه ایران و به نقل از پایگاه اینترنتی «Tgdaily» ستاره شناسان موفق به کشف ستاره ای شده اند که در خارج از منظومه شمسی دارای جرمی در حدود 300 برابر خورشید است و به طور کلی 150 برابر از خورشید بزرگتر است.یک تیم ستاره شناسی به رهبری «پل کروتر» استاد فیزیک نجومی در دانشگاه شفیلد با بهره گیری از تلسکوپ بسیار بزرگ و پیشرفته VLT و همچنین داده های آرشیوی از تلسکوپ فضایی هابل و مطالعه دو خوشه جدید RMC 3،603 136a و R136a1 موفق به کشف این ستاره عظیم شده اند.

پل کروتر در این مورد می گوید: «این ستارگان بر عکس  نژاد بشر در هنگام تولد دارای وزن بسیار سنگین بوده و به مرور وزن خود را از دست می دهند».البته کروتر در مورد تشکیل چنین ستاره ای می گوید: «تشکیل این ستارگان بسیار گیج کننده است و به احتمال فراوان از ادغام ستاره های کوچکتر تشکیل شده اند».البته با توجه به علت نادر بودن این هیولا بعید به نظر می رسد رکورد او به این زودی ها شکسته شود.

سقوط ایستگاه فضایی به اندازه زمین فوتبال

زمانی که ماهواره ای به بزرگی یک اتوبوس می تواند با سقوطش به زمین چنین جنجالی به بار بیاورد، احتمالا سقوط ایستگاه فضایی بین المللی غول پیکر هراسی جهانی را در سرتاسر زمین به وجود خواهد آورد.

به گزارش راسخون به نقل از مهر، مقامات ناسا می گویند این هراس کاملا بی جا است. با وجود اینکه ایستگاه فضایی بسیار عظیم تر از ماهواره از کار افتاده UARS که سقوطی خارج از کنترل را به اتمسفر زمین انجام داده است، مرگ تدریجی ایستگاه فضایی خطر بسیار ناچیزی برای زمینیان خواهد داشت.

این به آن دلیل است که بر خلاف ماهواره UARS، ایستگاه فضایی به شیوه ای کاملا کنترل شده از مدار خارج خواهد شد به شکلی که ذرات آن بر روی اقیانوس سقوط خواهند کرد.

"کرک شیرمان" قائم مقام برنامه ایستگاه فضایی ناسا می گوید مطالعات بسیاری در این زمینه انجام گرفت و در نهایت راه حلی به دست آمد که کاملا قابل اجرا است و منجر به سقوط ایمن بقایای ایستگاه به درون آبهای اقیانوس خواهد شد.

کشاندن ایستگاه به پایین

وزن UARS در حدود 6.5 تن تخمین زده شده است. مقامات ناسا تخمین زده اند که در حدود 532 کیلوگرم از حجم این ماهواره به زمین باز می گردد و با سطح زمین برخورد می کند.

ایستگاه فضایی بین المللی با توجه به ابعاد بزرگی که دارد می تواند نسبت به UARS خطر بسیار بزرگتری برای ساکنان زمین به شمار رود. در آزمایشگاه 100 میلیارد دلاری مدارگرد به بزرگی یک زمین فوتبال است و با توجه به وزن 431 تنی که دارد می تواند بارانی از قطعات فلزی که ماهواره UARS در برابر آنها ناچیز به شمار می رود را روانه زمین کند.

ناسا به همراه همکاران بین المللی خود در نظر دارند ایستگاه فضایی را دست کم تا سال 2020 حفظ کنند و شاید عمر این ایستگاه تا سال 2028 نیز امتداد بیابد. اما زمانی که عمر این آزمایشگاه مدارگرد به پایان برسد، مسئولان آن را به حال خود رها نمی کنند تا سرگردان و آواره در فضا به سرنوشتی مانند UARS دچار شود. در عوض ناسا این سازه عظیم را به گونه ای هدایت خواهند کرد که در میان اقیانوس سقوط کند، در این صورت هر یک از قطعات ایستگاه که از میان اتمسفر به سلامت عبور کند، نمی تواند برای انسانها خطرساز باشد.

پایین کشاندن ایستگاه فضایی بین المللی فرایندی دراز مدت و طولانی است که در زودترین حالت، در حدود یک سال پیش از تاریخ تعیین شده بازگشت ایستگاه آغاز خواهد شد. در آن زمان مدیران برنامه ایستگاه فضایی به این آزمایشگاه اجازه خواهند داد از مدار کنونی خود در ارتفاع 386 کیلومتری پایین تر بیاید.

همچنین یک یا دو فضاپیمای بدون سرنشین به ایستگاه متصل خواهند شد تا ایستگاه به صورت کامل برای سوختن در اتمسفر زمین آماده شود، زیرا ایستگاه به اندازه ای بزرگ است که برای انجام چنین سفری به کمک نیاز خواهد داشت. از جمله فضاپیماهایی که برای این سفر مرگبار در لیست انتخاب قرار گرفته اند فضاپیماهای باری از قبیل فضاپیمای روسی "پراگرس" یا فضاپیمای ATV اروپا است. همچنین فضاپیمای MPCV که هنوز در دست ساخت قرار دارد نیز ممکن است برای این کار مورد استفاده قرار گیرد.

پیش از اینکه ایستگاه فضایی به پایین ترین مدار خود برسد، سرنشینان آن تخلیه خواهند شد. زمانی که ایستگاه به ارتفاع 186 کیلومتری از سطح زمین برسد، مهندسان با کمک فضاپیماهای متصل به ایستگاه یک سری احتراقهایی را به وجود خواهند آورد که به پایین تر آمدن ایستگاه کمک خواهد کرد. آخرین انفجار ایستگاه فضایی را بر فراز بخشی وسیع و خالی از سکنه اقیانوس راهی اتمسفر خواهد کرد.

بر اساس گزارش اسپیس، ایستگاه فضایی میر نیز در سال 2001 به شیوه ای نسبتا مشابه و هدایت شده به درون اقیانوس آرام سقوط کرد، مهندسان ناسا نیز با مشاهده بازگشت هدایت شده ایستگاه 135 تنی میر، برنامه پایین کشیدن ایستگاه فضایی بین المللی را طراحی کرده اند. ناسا حتی نحوه متلاشی شدن ایستگاه در اتمسفر و قطعاتی که پس از عبور از اتمسفر به جا خواهند ماند را مورد بررسی دقیق قرار داده است.

ستاره‌ای که هسته‌ای از الماس دارد

۵۰ سال نوری آن‌طرف‌تر از کره زمین، ستاره‌ای به نام لوسی وجود دارد که هسته‌اش تبدیل به الماس شده است. هسته‌ی این ستاره در واقع بزرگترین الماس در کهکشان است. وزن این الماس ۱۰ میلیارد تریلیون تریلیون قیراط است؛ که مسلما حتی تصور چنین چیزی برای بشر دشوار است. سنگین‌ترین الماسی که بر روی زمین وجود دارد الماسی است به وزن حدودا ۵۰۰ قیراط.

زمانی که سوخت ستاره‌ای، معمولا هیدورژن، به پایان می‌رسد منجربه ایجاد هسته‌ای بلور شده و داغ می‌شود. برای سال‌ها محققان بر این عقیده بودند که هسته ساخته شده از کربن به الماس تبدیل می‌شود، اما این یک فرض است و مدرکی برای دفاع از آن وجود ندارد.
اما در ۲۰۰۴، منجمان مشخص کردند که لوسی حقیقتا هسته‌ی بسیار بزرگی از الماس دارد و مدلی از آن را ارایه کردند، ببینید: